OS : My Trainer
OS : My Trainer
Minhyun & Jaehwan
“เราไปยิมบ่อยเกินไปแล้วนะครับ”
เสียงร้องทักดังขึ้น
หลังจากที่แจฮวานเปิดประตูเข้ามาภายในห้องพักของตนเอง
คนที่ถูกทักเรื่องออกกำลังกายได้แต่เหลียวมองคนพูดเพียงแวบเดียว
ก่อนที่จะใช้ผ้าผืนเล็กเช็ดไปทั่วใบหน้าของตน
“แล้วพี่มายุ่งอะไรด้วยล่ะ”
น้ำเสียงหงุดหงิดตอบกลับคนที่ถือโอกาสยึดครองพื้นที่บนเตียงของแจฮวานอย่างไม่รู้สึกทุกข์ร้อนอะไร
ทำไมมินฮยอนจะต้องเป็นกังวลด้วยล่ะ ในเมื่อเตียงของแจฮวานก็เหมือนเตียงของเขา
เพราะยังไงเขาสองคนก็นอนกอดกันทุกคืน
แต่ว่านะ
ช่วงนี้ไม่ค่อยได้นอนกอดกันเท่าไหร่ คงเพราะเราทั้งสองคนมีปัญหากันเล็กน้อย
เรื่องที่แจฮวานหักโหมออกกำลังกายมากจนเกินควร
คนเป็นพี่ที่พ่วงตำแหน่งคนรักอย่างมินฮยอน
ย่อมเป็นห่วงคนที่พยายามออกกำลังกายอย่างหนัก
เพื่อให้การแสดงในทุกครั้งออกมาดีสมความตั้งใจอยู่แล้ว
กลัวว่าน้องจะไม่สบาย
กลัวว่าน้องจะป่วย
แต่ดูเหมือนคนที่ถูกเป็นห่วงจะไม่สนใจเขาสักเท่าไหร่
แถมยังพาลไม่คุยกับเขา
จนเกิดเป็นประเด็นขึ้นมาว่าเขาทั้งคู่ทะเลาะอะไรกันหรือเปล่า
ความเป็นห่วงที่มีมากเกินไป
อาจกำลังทำให้แจฮวานหงุดหงิด แต่ให้ทำยังไงได้ล่ะ
เขาไม่อยากให้น้องหักโหมมากไปกว่านี้
แก้มที่เคยชอบจับชอบหอมก็ดูเหมือนจะลดน้อยลงไปทุกที
เนื้อนุ่มนิ่มที่เคยจับแบบเต็มไม้เต็มมือ
ก็เริ่มไม่เหมือนก่อน
คนอย่างแจฮวานเหมาะที่จะเป็นผู้ที่ลูบไล้กล้ามท้องของเขามากกว่า
มากกว่าที่จะสร้างกล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นของตัวเอง
อาจจะฟังเป็นเหตุผลที่ดูงี่เง่าในการมีปัญหากันในครั้งนี้
แต่ว่านะสำหรับคนที่มองดูน้องมาตลอดอย่างเขาน่ะ ทำใจไม่ได้หรอกนะ
“พี่ไม่อยากให้เราหักโหมเลย”
“...”
“เราก็รู้ว่าพี่เป็นห่วงเรามากแค่ไหน”
“ผมดูแลตัวเองได้น่า
พี่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ”
“จะให้พี่ห่วงได้ไง
เราเป็นแฟนพี่นะ แจนี่อ่า”
เสียงถอนหายใจดังมาจากคนตัวเล็กที่กำลังวางผ้าลงบนโต๊ะ
ก่อนที่จะเดินมาหาคนขี้บ่นตัวโต ทีตัวเองยังสร้างกล้ามหน้าท้องได้เลย
แล้วทำไมทีเขาจะทำบ้างถึงได้ห้ามกันขนาดนี้
ใบหน้าเรียบนิ่งมองมายังแจฮวาน
รังสีความไม่พอใจยังคงปกคลุมไปรอบห้อง ฮวังมินฮยอนเป็นคนที่บ่นเก่งมาก ๆ
และชอบพูดว่าเขาดื้อมาก ๆ เหมือนกัน
ใส่กางเกงขาสั้นก็บ่น
ไปยิมบ่อยก็บ่น
อยู่กับเพื่อนสนิทมากไปก็บ่น
และครั้งล่าสุดที่ต่างฝ่ายต่างพูดกัน
ก็เพราะมินฮยอนบ่นเขาเรื่องออกกำลังกายมากจนเกินไป
แต่ถึงแม้ว่าเขาจะพยายามอธิบายถึงเหตุผลในการไปยิมบ่อย ๆ
แต่มินฮยอนก็ยังคงทำเป็นหูทวนลมไม่ฟังความเขาแม้แต่น้อย
นั่นแหละ
แจฮวานถึงงอนกลับให้อีกฝ่ายได้ตามง้องอน
ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครกันแน่ที่มีอำนาจมากกว่ากัน
ดวงตาใสแป๋วมองสบกับคนพี่ที่มองเขาอยู่ก่อนสักพัก
มือเรียววางโทรศัพท์ลงที่โต๊ะข้างเตียงนอน
ก่อนที่มินฮยอนจะเอื้อมมือมาคว้าเอวของคนตัวเล็กเอาไว้
คนที่นอนพิงพนักหัวเตียงออกแรงดึงให้คนที่เพิ่งกลับเข้ามาในห้องนอน
เข้ามาใกล้ตัวเองมากกว่าเดิม มือไม้ซุกซนเริ่มสัมผัสเข้าไปใต้เสื้อยืดสีขาว
แผ่นหลังที่เริ่มกว้างขึ้นของแจฮวาน
ทำให้คิ้วของคนพี่ขมวดเข้าหากัน เดือดร้อนเจ้าของแผ่นหลังต้องเอื้อมมือไปนวดผ่อนคลายที่หัวคิ้วให้
ก่อนที่จะส่งยิ้มสดใสให้อีกคน
แจฮวานปรับเปลี่ยนท่าทางขึ้นนั่งคร่อมคนขี้บ่น
ก่อนที่จะจับใบหน้าของอีกฝ่ายเอาไว้ ริมฝีปากเล็กเคลื่อนที่เข้าหาคนรัก
ก่อนที่จะทาบทับลงบนริมฝีปากนุ่มหยุ่นของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา
ดวงตาคมกริบแปรเปลี่ยนเป็นสายตาแห่งความอ่อนโยน
ถึงแม้ว่าแจฮวานจะไม่ได้เอ่ยคำว่ารักออกมาให้ได้ยินบ่อย ๆ แต่ความรักของอีกฝ่ายกำลังถ่ายทอดผ่านการกระทำ
ครั้งนี้ก็เช่นกัน
มือเรียวสวยที่เริ่มมองเห็นเส้นเลือดได้ชัดมากขึ้น
เอื้อมมาจับชายเสื้อของตัวเองเอาไว้
ก่อนที่เสื้อยืดสีขาวเปียกเหงื่อจะถูกถอดออกอย่างรวดเร็ว
และถูกโยนไว้ที่ข้างเตียงอย่างสิ่งของที่หมดประโยชน์
“ยังมีแรงเหลืออีกหรอ
หืม”
ถึงแม้ว่าปากจะเอ่ยกระเซ้าคนเป็นน้อง
แต่กลับเปิดทางให้น้องเอื้อมมือมาถอดเสื้อตัวเองออกไปจากตัวได้อย่างง่ายดาย
กล้ามหน้าท้องของมินฮยอนยังคงมีอยู่อย่างเดิม
แต่เนื้อนุ่มนิ่มของแจฮวานกลับหายไปแล้ว งแม้ว่าจะไม่พอใจ
แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้เลยเพราะนี่ถือว่าเป็นความสุขของคนรัก
ไม่ว่าแจฮวานจะรูปร่างหน้าตาเปลี่ยนไปยังไง
แต่ว่าเขาจะยังคงรักไม่เปลี่ยน เพราะแจฮวานคือคนที่เขารักมาตั้งแต่เริ่มแรก
“เมื่อไหร่ผมจะมีซิกแพคเหมือนพี่สักทีนะ”
เสียงบ่นอย่างไม่จริงจังดังขึ้น
ก่อนที่มือสวยจะเริ่มลากไล้ไปทั่วหน้าท้องของคนรัก ก่อนที่จะเผลอเลียริมฝีปากตามความเคยชิน
คนที่ถูกกระตุ้นได้แต่มองตามการกระทำของคนที่กำลังซุกซนด้วยสายตาที่เริ่มร้อนแรงมากขึ้นกว่าเดิม
“เราไปยิมคนเดียวอาจจะไม่ค่อยเห็นผลเท่าไหร่ล่ะมั้ง”
“...”
“งั้นให้พี่ช่วยดีกว่านะ
แจฮวาน”
ร่างกายเปลือยเปล่าที่มีเหงื่อไหลท่วมกาย
เหมือนตอนที่กำลังออกกำลังกายภายในยิมนั้น
บ่งบอกได้ว่าผู้ที่มีเหงื่อเม็ดใหญ่กำลังใช้แรงอย่างมากเพื่อทำอะไรบางอย่าง
หลังจากที่มินฮยอนบอกว่าจะช่วยสอนให้เขามีซิกแพคอย่างที่คาดหวัง
คนเจ้าเล่ห์กลับถือโอกาสดันตัวเขาให้นอนลงบนพื้นที่ว่างบนเตียง
ก่อนที่ความปรารถนาจะถูกถ่ายทอดออกมาให้เห็นผ่านทางสายตาที่สื่อความหมาย
กางเกงขาสั้นถูกถอดออกไปอย่างรวดเร็ว
ตามด้วยกางเกงนอนของครูฝึกสอนชั่วคราว ริมฝีปากนุ่มหยุ่นทาบทับลงบนอวัยวะเดียวกัน
ก่อนที่เรียวลิ้นร้อนชื้นจะเริ่มสัมผัสซึ่งกันและกันมากยิ่งขึ้น
ในตอนที่โกรธกัน
เราทั้งคู่ต่างเสียเวลาแห่งความสุขไปตั้งมากมายเท่าไหร่
ทั้งที่เหลือเวลาอยู่ด้วยกันเพียงแค่อีกไม่กี่เดือนเท่านั้น
มือเรียวสวยที่เริ่มจะอยู่ไม่สุข
เริ่มลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังของอีกฝ่ายอย่างต้องการปลุกเร้าความปรารถนาอย่างที่ไม่มีใครยอมใคร
ลิ้นร้อนยังคงตามประกบกันไม่ห่าง
มินฮยอนละริมฝีปากออกจากคนรัก
ก่อนที่จะเริ่มดูดดึงขบเม้มผิวขาวบริเวณลาดไหล่เล็ก
จมูกโด่งสูดดมกลิ่นกายของน้องอย่างเต็มที่
ก่อนที่จะเริ่มไล้ปลายจมูกไปตามพื้นที่อื่นบนร่างกายของแจฮวาน
ความรู้สึกเสียวซ่านทำให้คนใต้ร่างต้องหาที่ยึดเกาะเอาไว้
มือเล็กวางลงบนไหล่หนาพร้อมทั้งออกแรงกดให้ศีรษะของอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ชิดร่างกายของตนมากยิ่งขึ้น
ใบหน้าน่ารักเชิดขึ้น
เมื่อยอดอกทั้งสองข้างถูกดูดดึงจนเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลาย
รอยแดงช้ำถูกสร้างไว้เป็นที่ระลึกบนแผ่นอกของแจฮวาน
ข้อหาที่ทำให้หน้าอกนุ่มนิ่มก่อนหน้านี้ดูจะแข็งขึ้นมาจากเมื่อก่อน
“อ๊ะ พี่มิน”
หอบหายใจเสียงกระเซ่า
เมื่ออวัยวะกลางกายถูกมือร้ายครอบครองเอาไว้
เสียงครางดังขึ้นอีกครั้งเมื่อแก่นกายถูกสัมผัสไปมา จากที่อ่อนโยนเป็นค่อย ๆ
เพิ่มจังหวะความเร็วมากยิ่งขึ้น
มินฮยอนกำลังทำให้แจฮวานเหนื่อยยิ่งกว่าการออกกำลังกายในยิมเสียอีก
สีแดงที่แต่งแต้มไปทั่วผิวขาว
ทำให้ครูฝึกชั่วคราวอดใจไม่ไหวที่จะโน้มตัวไปมอบสัมผัสร้อนแรงให้กับคนรักอีกครั้ง
จนเมื่อร่างเล็กกระตุกเกร็ง
จนปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาเต็มมือคนรัก แจฮวานจึงหอบหายใจอย่างแรง
ก่อนที่จะสายตาทั้งคู่จะสบประสานกัน คนตัวเล็กมองเห็นตัวเองในแววตาของมินฮยอน
สายตาของมินฮยอนมีเพียงเขามาโดยตลอด
“อ๊ะ พะ พี่มิน บะ
เบาหน่อย”
คนร้องห้ามพยายามที่จะดันสะโพกสอบที่เคลื่อนเข้าภายในช่องทางรักของเขา
แจฮวานกำลังรู้สึกว่าตัวเองกำลังเสียเปรียบ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไปเก็บกดมาจากที่ไหน แต่ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ
เมื่อคนที่อยู่ด้านบนดูเหมือนจะไม่ฟังความอะไรเอาเสียเลย
เมื่อได้ยินเสียงร้องห้าม
มินฮยอนจึงโน้มตัวลงไปจูบหน้าผากคนรัก
ที่ใครหลายคนต่างบอกว่าหน้าผากของแจฮวานนั้นสวย และทำให้เจ้าตัวดูดีมากเหลือเกิน
“อีกนิดนะ”
เมื่อแจฮวานปรับตัวได้มากขึ้น
มินฮยอนจึงไม่รีรอที่จะเพิ่มความเร็ว เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้องนอน
แต่ถึงอย่างนั้นคงมีเพียงเสียงหอบหายใจของกันและกันเท่านั้น
ที่คนทั้งคู่สามารถรับรู้ได้ในตอนนี้
มินฮยอนกระตุกเกร็งภายในช่องทางรัก
ที่แก่นกายของตนสอดใส่เข้าไป ก่อนที่จะค่อย ๆ ถอดออกมาจากพื้นที่ตอดรัด
คนตัวเล็กที่โผเข้ากอดเขาก่อนหน้านี้ ซบใบหน้าลงบนหน้าอกอย่างคนอ่อนแรง
เมื่อเครื่องป้องกันถูกถอดออกเรียบร้อย
คนที่เอ่ยปากบอกว่าจะทำให้น้องมีกล้ามหน้าท้องเหมือนตนเอง จึงจับไหล่เล็กเอาไว้
พร้อมทั้งดันให้นอนลงบนเตียงนอน ก่อนที่ตนเองจะล้มตัวนอนลงบนพื้นที่ว่างด้านข้าง
“ให้พี่อาบน้ำให้มั้ยครับ”
ใบหน้าเล็กพยักหน้าขึ้นลงเป็นเชิงตอบรับ
ก่อนที่เรียวแขนที่โอบไปที่ลำคอของคนเอ่ยปากบอก
มินฮยอนได้แต่อมยิ้มเอ็นดูในความน่ารักของแฟนตัวเอง
แจฮวานน่ารักจนเขาอยากเก็บไว้ดูแค่คนเดียว
เมื่อหมดแรงโหมดขี้อ้อนจึงถูกนำมาใช้
จนมินฮยอนอยากจะรักอีกสักหลายๆ รอบ แต่ถึงอย่างนั้นเขาต้องการให้น้องได้พักผ่อนมากกว่า
ชุดนอนถูกนำมาสวมใส่ให้คนที่ไม่อยากขยับตัวไปไหน
ริมฝีปากประทับจูบลงบนหน้าผากเล็กอีกครั้ง เพื่อกล่อมให้คนรักได้นอนหลับฝันดี
การที่แจฮวานออกกำลังบ่อย
ๆ ไม่ใช่เรื่องแย่เสียทีเดียว
ถ้าเครื่องออกกำลังกายของแจฮวาน
หมายถึงมินฮยอน
และครูฝึกของแจฮวาน
ก็คือมินฮยอน
ถ้าเป็นอย่างนั้น
เขาจะยอมให้คนตัวเล็กได้ออกกำลังกายบ่อยเท่าที่อีกฝ่ายต้องการเลย
#Destidream
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น