Now Playing "ยอม"
ผิวของแจฮวานทั้งนุ่มและขาว
อีกทั้งกลิ่นกายที่หอม จนกระทั่งมินฮยอนอดใจไม่ไหวที่จะก้มลงไปดมซอกคอขาวของอีกคน
ก่อนที่จะดูดเม้มสร้างรอยรักเอาไว้
“ไปที่เตียงนะครับ”
เหยื่อในค่ำคืนนี้
ที่เลือกเดินเข้ามาหาเสือร้ายอย่างเขา ไม่มีท่าทีตอบรับหรือปฏิเสธ อีกคนทำได้เพียงมองเขาด้วยแววตาบางอย่าง
โดยที่อาจจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำไป
ว่าแววตาที่มองมาแบบนั้นจะทำให้ถูกขย้ำได้เร็วยิ่งขึ้น
คิมแจฮวานสะดุ้งทันที
ที่หลังเปลือยเปล่าสัมผัสเข้ากับที่นอนเย็นชืด
แต่ก่อนที่สติของเขาจะกลับมาครบถ้วนสมบูรณ์
คนตรงหน้าเขาได้ดึงสติเขาไปด้วยจูบที่เต็มไปด้วยการเรียกร้องถึงบางอย่าง
มือหนาไล่มาตามกางเกงที่ยังคงเป็นสิ่งที่คอยขวางกั้น
ก่อนจะค่อยๆถอดมันออก พร้อมกับปากที่ยังประกบติดกับคนใต้ร่างเอาไว้
กว่าคิมแจฮวานจะรู้ตัว
เสื้อผ้าของเขาต่างกระจัดกระจายไปคนละทิศคนละทาง ไม่มีหนทางที่จะได้ปฏิเสธสำหรับลูกแกะตัวน้อย
เพราะหมาป่าไม่ปล่อยให้เขารู้สึกตัวนานหรอก
“อ๊ะ พะ พี่”
เสียงเล็กครางออกมาทันที
ที่สัมผัสได้ถึงลิ้นร้อนชิ้นที่ไล้วนบริเวณจุดที่ไวต่อความรู้สึก
อย่างยอดอกสีสวยสองข้าง ที่ถูกมินฮยอนครอบครองมันไว้
ขาทั้งสองข้างของแจฮวานที่แยกออกจากกัน
จากนั้นจึงถูกแทรกด้วยร่างของอีกคนที่ตอนนี้มีความต้องการ
จนไม่สามารถหยุดยั้งเอาไว้ได้
ใครจะคิด ว่าไอ้เด็กเด๋อที่เขาเพิ่งด่าไป
มันจะน่าจับกินขนาดนี้
“นี่”
“..”
“ชื่ออะไร”
ร่างเล็กชะงักไปเสี้ยววินาที
หลังจากที่นึกขึ้นได้ว่าเขายอมขนาดนี้ โดยที่อีกฝ่ายยังคงไม่รู้จักชื่อของเขาเลย
“จะ แจฮวาน คิมแจฮวาน”
“โอเค แจฮวาน”
หมาป่าหยุดมองใบหน้าของอีกคนที่ตอนนี้ขึ้นสีแดง
และเริ่มที่จะแดงไปทั้งร่างกาย เขามองแก้มกลมๆ นั่น
จนอดไม่ได้ที่จะฝังจมูกลงไปอย่างหมั่นเขี้ยว
แจฮวานที่ถูกทิ้งไว้บนเตียงอย่างอ้างว้าง
เผลอมองตามอีกคนที่ลุกออกจากเตียงไป ก่อนที่หันหน้าหนี
เมื่อพบว่ารุ่นพี่มินฮยอนกำลังถอดเสื้อผ้าออก ต่อหน้าเขา
เตียงนอนยวบลงอีกครั้ง
เมื่อมินฮยอนกลับมาแทรกกลางระหว่างขาทั้งสองข้างของคนใต้ร่าง
ที่จนตอนนี้ยังคงไม่กล้าที่จะสบตาเขา
เด็กน้อย ยังไงก็ยังคงเป็นเด็กน้อย
มือของแจฮวานกำผ้าปูที่นอนเอาไว้แน่น
จนผ้านั้นยับไปหมด มินฮยอนมองคนใต้ร่าง
ก่อนที่จะเอื้อมมือไปคว้าตัวตนของอีกคนเอาไว้ ส่งผลให้แจฮวานสะดุ้งสุดตัว
และส่งเสียงครางเบา ๆ ก่อนที่จะพยายามขยับตัวหนีมือของเขา
ผู้ล่ายังคงทำหน้าที่ได้ดี
เพราะเขากำลังขยับมือรูดรั้งแก่นกายของคนตัวเล็กขึ้นลง เพื่อช่วยให้อีกคนคุ้นชิน
สลับจังหวะหนักเบา เพื่อหลอกล่อลูกแกะให้ติดกับดัก
สุดท้ายลูกแกะที่ไร้เดียงสา
คงต้องพ่ายแพ้ให้หมาป่าตัวร้ายอยู่วันยังค่ำ
แจฮวานกระตุกปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาเต็มมือของคนที่เขาเพิ่งสารภาพรักไป
ใบหน้าที่ขึ้นสีแดงมากกว่าเดิม
บ่งบอกถึงความเขินที่มีมากขึ้น แจฮวานคงไม่กล้ามองหน้ามินฮยอนตลอดไป
หลังจากจบค่ำคืนนี้
ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นคนที่ยอมมินฮยอนเองก็เถอะ
“นี่”
“..”
“ขอนะ”
มินฮยอนไม่อาจตอบคำถามตัวเองได้เลย
ว่าเขาจะเอ่ยปากขออีกคนไปทำไมกัน ในเมื่อเขาไม่เคยทำแบบนี้กับคู่นอนคนไหนมาก่อน
แถมเด็กนี่ยังยอมตามเขามาจากบาร์อีกต่างหาก
บางทีอาจจะแกล้งทำเป็นไม่เคย
เพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขาก็ได้
แต่ถ้าแสดงได้แนบเนียนขนาดนี้
เขาก็คงไม่แปลกใจสักเท่าไหร่ ถ้าเขาจะติดกับดักที่อีกคนแอบวางไว้เช่นเดียวกัน
น้ำสีขาวขุ่นจากคนใต้ร่างถูกใช้เป็นสิ่งนำทาง
ที่จะคอยอำนวยความสะดวกให้นิ้วเรียวยาวของอีกคนสอดใส่ไปในช่องทางรักได้โดยง่ายดายมากยิ่งขึ้น
ซะที่ไหนกันเล่า
เพียงแค่นิ้วแรก อีกคนก็ตอดรัดแน่น
จนมินฮยอนแทบจะขยับนิ้วเข้าไปไม่ได้ จนต้องใช้น้ำลายของตัวเองเข้าช่วย เพื่อสอดใส่นิ้วเข้าไปจนสุดทาง
แจฮวานพยายามกลั้นเสียงครางของตัวเองเอาไว้
ทั้งด้วยความรู้สึกอึดอัดในที่ตรงนั้น ที่มีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาในตัวของเขา
เขาพยายามที่จะขยับหนี แต่กลับถูกมือหนารั้งสะโพกเอาไว้แน่น
จนไม่สามารถขยับหนีไปทางไหนได้อีก
จนถึงตอนนี้ มินฮยอนรู้แล้วว่า คนตรงหน้า
ไม่เคยจริง ๆ
ตัวตนของเขาเริ่มขยายตัวมากขึ้น
จนแข็งและอึดอัดไปหมด แต่เด็กเด๋อนี่ยังคงไม่พร้อมเท่าที่ควร
เขาค่อย ๆ เพิ่มนิ้วเพิ่มเป็นสองนิ้ว
และได้รับปฏิกิริยาตอบกลับเป็นเสียงครางหวานของอีกคน
ที่ไม่อาจอดกลั้นไว้ได้อีกแล้ว
มือเรียวของอีกคนเอื้อมมาจับไหล่ทั้งสองข้างของเขาเอาไว้แน่น
พร้อมทั้งจิกเล็บลงไป เพื่อระบายความรู้สึกบางอย่าง
เล็บของอีกคนยาวจนไหล่ของเขาเกิดเลือดซิบ แต่เขาปล่อยมันไว้อย่างนั้น
เพียงเพราะมีสิ่งที่น่าสนใจกว่า
มือหนารูดรั้งแก่นกายของตนเอง
เมื่อเห็นว่าอีกคนพร้อมที่จะให้เขาสำรวจความอ่อนนุ่มนั้นแล้ว เขาจึงเอื้อมมือไปค้นหาเครื่องป้องกันที่ลิ้นชักหัวเตียง
ฉีกซอง ไล่ลม และสวมใส่มันลงมาที่ตัวตนของตน จากนั้นช่องทางรักของแจฮวานจึงถูกแทนที่ด้วยบางสิ่ง
ที่ไม่ใช่นิ้วมืออีกต่อไป
แจฮวานน้ำตาคลอด้วยความเจ็บและจุก เขาไม่คิดว่าครั้งแรกมันจะเจ็บมากขนาดนี้
เขาไม่น่ายอมพี่มินฮยอนเลย ให้ตายเถอะ
“แจฮวานอ่า อย่าเกร็งสิ”
เสียงทุ้มกระซิบข้างใบหูของคนที่น้ำตาไหลลงมากระทบแก้มขาวใส มันดูน่าทะนุถนอมและน่ารังแกในคราวเดียวกัน
มินฮยอนโน้มตัวลงจูบลูกแกะของเขาด้วยความเร่าร้อน
เพื่อทำให้คนใต้ร่างลืมความเจ็บปวด เมื่อเห็นว่าอีกคนเริ่มคล้อยตามแล้ว
เขาจึงเริ่มขยับตัวตน หลังจากที่ทนอึดอัดจากการถูกตอดรัดมานาน
หลังจากที่เห็นว่าแจฮวานเริ่มเข้ากันกับเขาได้ดี
มินฮยอนจึงเริ่มเร่งจังหวะมากยิ่งขึ้น ประกอบกับเสียงครางหวาน และตัวตนยิ่งถูกส่งเข้าไปลึกมากขึ้น
เมื่ออีกคนครางชื่อของเขาออกมา
ชื่อของเขาที่เด็กเด๋อนี่ครางออกมา
เพราะมากกว่าคนอื่นเป็นไหน ๆ
ความรู้สึกประหลาดถาโถมเข้าหาแจฮวาน
เหมือนคลื่นทะเลที่ซัดกระทบเข้าชายฝั่ง เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน
มันเป็นความรู้สึกที่แจฮวานไม่สามารถอธิบายมันออกมาได้
รู้แค่ว่า มันเป็นความรู้สึกดี
รู้สึกดีที่ได้ใกล้ชิดมินฮวังมินฮยอน
ร่างเล็กกระตุกเกร็ง
เมื่ออารมณ์หวามพุ่งถึงจุดสูงสุด ของเหลวถูกปลดปล่อยออกมาเต็มหน้าท้องขาวเนียน
ก่อนที่มินฮยอนจะกระตุกเกร็งตามมาติด ๆ
ร่างหนาซุกซบลงบนกายเล็กของอีกคน อย่างคนหมดแรง
สูดดมกลิ่นหอมที่เขาคงจะเสพติดในอีกไม่ช้า
เพราะกลิ่นนี้หอมหวานไม่เหมือนกลิ่นน้ำหอมฉุนจมูกที่เขาเคยได้รับจากคนไหนมาก่อน
แจฮวานหลับไปแล้ว เขาไม่คิดว่าการยอมแลกในครั้งนี้
จะทำให้มินฮยอนหันมามองเขา เพราะเขารู้ตัวเองดีว่ามันคงไม่มีวันนั้น
“ฝันดี เด็กน้อย”
หมาป่าที่กลืนกินเหยื่อจนอิ่ม
กระซิบบอกข้างหูของอีกคนที่หลับใหล ไปพร้อมกับลมหายใจที่ดังอย่างสม่ำเสมอ
สงสัยพรุ่งนี้เช้า
คงต้องมีเรื่องคุยกันหน่อยละมั้ง
มินฮยอนคิดเช่นนั้น ก่อนที่จะดึงอีกคนเข้ามากอด
และหลับตามคนในอ้อมกอดไป
กู๊ดมอร์นิ่งพื้นทรายและแสงแดด
ทิ้งเรื่องราวที่มันยังค้างคา
ให้หายลอยไปพร้อมสายลม
หมาป่าตัวร้ายตื่นมาด้วยความหงุดหงิด
หลังจากค้นพบว่าเขานอนคนเดียวบนเตียงในเช้าวันถัดมา
ที่นอนด้านข้างเย็นชืดในตอนที่เขารู้สึกตัวตื่น
เด็กเด๋อนั่น หนีเขาไปตั้งแต่เช้า
เขาหงุดหงิดที่เขาคิดผิด
ถ้ารู้ว่าจะพยศหนักขนาดนี้ เมื่อคืนคงจะจัดหนักจนลุกไม่ขึ้นเลย
ไม่มีแม้คำบอกลาผ่านกระดาษ ไม่มีหลักฐาน
คิมแจฮวานหายตัวไปอย่างสายลม ที่พัดผ่านมาและจางหายไป
แต่คงจะเป็นสายลมที่ก่อตัวเป็นพายุ
เพราะแจฮวานน่ะ ทิ้งร่องรอยของพายุไว้ในหัวใจของมินฮยอนแล้วต่างหาก
แล้วเขาจะไปตามตัวคิมแจฮวานได้จากที่ไหน
ได้เขาแล้วทิ้งอย่างนั้น ไอ้เด็กบ้า
อย่าให้เจอตัวนะ
พ่อจะซัดให้น่วมจนเดินไม่ไหวเลย
ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด
ติ๊ง
เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชั่นสนทนาดึงให้มินฮยอนกลับมาสู่โลกปัจจุบัน
แดเนียล : พวกมึงจะมาปาร์ตี้ตอนรับน้องกูป่ะเนี่ย
ซองอู : ไปครับผม
มินฮยอน : น้องไหนวะ
มึงลูกคนเดียวไม่ใช่?
แดเนียล : โห่ ไอ้มิน
ถ้าแจนรู้ว่ามึงลืมมัน มันโกรธมึงตายห่า
มินฮยอน : แจน??
ซองอู : ก็น้องแจนที่ชอบวิ่งตามมึงตอนเด็กไง
ซองอู : ชื่อเต็มๆว่าไงวะ
แดน
แดเนียล : แจฮวาน คิมแจฮวาน
มินฮยอนมองข้อความล่าสุดที่แดเนียลส่งเข้ามาในแชทกลุ่ม
ก่อนที่ยกยิ้มมุมปาก
ลูกแกะยังไงก็หนีหมาป่าไม่พ้นหรอกน่า
คนที่บังอาจมาทำให้เขารู้สึกหวั่นไหวต่อให้หนีไปไกลแค่ไหน
ยังไงเขาก็จะตามหาจนเจออยู่ดี แจฮวานอ่า
ฉันคงต้องยอมถ้าหากต้องเสียใจ
ถ้าหากต้องเสียเธอต้องเสียไป
ไม่ต้องกลัวไม่เสียใจ
เธอต่างหากต้องเสียใจ
เรื่องนี้แต่งในไหนหรอค่ะ เราหาไม่เจออ😂
ตอบลบในเด็กดีค่าาาา (ขอตอบเเทนนะคะ)
ตอบลบ